ഇത്രയും ചെറിയ ഒരു കുറിപ്പില് ആദിവാസികളും അവരുടെ ഭുമിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമാക്കുക എന്നത് നിശ്ചയമായും അസാധ്യം. ഒരു ചെറിയ ഉപമയിലുടെ ഈ സങ്കീര്ണമായ ബന്ധം അവതിപ്പിക്കാന് ആവശ്യപ്പെട്ടാല് മനസിലേക്കു വരുന്നത് ശ്വസനമെന്ന ജൈവപ്രക്രിയയാണ്. ആദിവാസികള്ക്ക് ഭുമി ശ്വാസവായു തന്നെയാണ്. പ്രാക്തന കാലം മുതല്ക്കു വയനാട്ടില് ജീവിച്ചു പോരുന്ന ഗോത്രവര്ഗക്കാര്ക്ക് അവരുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ കൈമോശം വന്നു തുടങ്ങുന്നത് പടിഞ്ഞാറന് അധിനിവേശ ഭരണത്തിനും അല്പം മുന്പ് മുതല്ക്കാണ്. മറ്റു പ്രേദേശങ്ങളില് നിന്ന്, പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്നത്തെ തമിഴ് നാട്, കര്ണാടകം തുടങ്ങിയ മേഖലകളില് നിന്നും വയനാട്ടിലേക്ക് കുടിയേറി പാര്ത്ത ഉന്നത ജാതിക്കാര്, പണിയറടക്കമുള്ള ആദിവാസികളെ അടിമകളാക്കുകയും അവരുടെ ഭുമി സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. തങ്ങള് സ്വയം പടച്ചു വച്ച ചരിത്രം ആദിവാസികളെ പഠിപ്പിച്ചു. അങ്ങിനെ പണിയരുടെ ഏറ്റവും പഴയ ചരിത്രം അടിമത്ത കാലഘട്ടത്തില് തുടങ്ങുന്നതാക്കി മാറ്റി.
ഉത്തപ്പന് ഉത്തമമ എന്നീ ആദിമ പണിയരെ ഉന്നത ജാതിക്കാര് വലവച്ചു പിടിച്ചു അടിമകളക്കുനത് മുതല്ക്കാണ് പണിയരുടെ ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നതെന്ന് മുഖ്യധാര ചരിത്രപണ്ഡിതര് എഴുതിവച്ചു. 'നാടു ഗന്ധിക' എന്ന കൃതിയില് കെജെ ബേബി ഒരു ആദിവാസി നാടന് പാട്ട് വിവരിക്കുന്നുണ്ട് :
"അയ്യന്റടിയന് നാങ്കളേ
മാമുണ്ടതടിയന് നാങ്കളേ
മേലേലടിയന് നാങ്കളേ
ചേറ്റിലടിയന് നാങ്കളേ"
(ഞങ്ങള് അയ്യന്മാരുടെയും മാമുണ്ടാന്മാരുടെയും മലയില് തമ്പുരാന്മാരുടെയും മലഭൂമി നാഥന്മാരുടെയും അടിമകളാകുന്നു.). പണിയരെ കൊണ്ട് നമ്മുടെ ചരിത്രം "നാങ്ക ശാതിക്കെല്ലാ താന്തജാതി" (ഞങ്ങള് എല്ലാ ജാതികളിലും താണ ജാതിക്കാര്) എന്ന് പറയിപ്പിച്ചു.
തുടര്ന്ന് അധിനിവേശ സര്ക്കാരിന്റെ ഭരണകാലത്ത് കുടിയേറ്റവും ഭുമി കയ്യേറ്റവും സര്വസാധാരണമായി മാറി. അതോടൊപ്പം അടിമത്ത വ്യവസ്ഥിതി ശക്തിപ്പെടുകയും കുടുതല് വ്യവസ്ഥാപിതമാകുകയും ചെയ്തു. അടിമകളാകാന് മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട ആദിവാസി ജീവിതം എരിഞ്ഞൊടുങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാര് പിന്നീട് അടിമത്തവ്യവസ്ഥിതി അവസാനിപ്പിച്ചെങ്കിലും പണിയരും മറ്റു ചില ഗോത്രവര്ഗക്കാരും അടിമകളുടേതിനു സമാനമായ ജീവിതം തുടരുന്നതിന് നിര്ബന്ധിതരായി. കുറിച്യര്, കുറുമര്, എന്നീ ഗോത്രവിഭാഗക്കാര് അപ്പോഴും വേട്ടയാടിയും കാട്ട് കായ്കള് ശേഖരിച്ചുമുള്ള ജീവിത ശൈലി തുടര്ന്നെങ്കിലും അധികകാലം അതു മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകാന് അവര്ക്ക് സാധിച്ചില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരിന്റെ ധനാര്ത്തി ചായ, കാപ്പി, സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങള് എന്നിവ കൂടുതല് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിനു മലബാറിലെ ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഇതു വ്യാപകമായ വനശോഷണത്തിന് കാരണമായി.കുടുതല് വനങ്ങള് വെളുപ്പിച്ച് തോട്ടങ്ങള് വച്ചുപിടിപ്പിക്കാന് തുടങ്ങിയതോടെ കുറിച്ച്യരും കുറുമരും കാടിറക്കപ്പെട്ടു.
തേയില തോട്ടങ്ങളിലും മറ്റും പണിയെടുക്കുന്നതിനായി ആദിവാസികളെ കൊണ്ട് വന്നത് പുതിയൊരു അധിനിവേശ സംസ്കാരത്തിന്റെ നാന്ദി കുറിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം അതിപുരാതന ഗോത്ര സംസ്കൃതികളുടെ അന്ത്യവും കുറിക്കപ്പെട്ടു. ഇതേ തുടര്ന്നു കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ഒരു കുത്തൊഴുക്കിനു തന്നെ വയനാട് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയോടെ കുടിയേറ്റത്തിനു ആക്കം കുട്ടി. അതോടൊപ്പം വനശോഷനത്തിനും. സര്ക്കാര് തന്നെ കുടിയേറ്റി പാര്പ്പിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികള് മുതല് കൃഷിയിടം അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയ തെക്കന് കര്ഷകര് വരെ ആയിരങ്ങള് വയനാട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കാറ്റില് നിന്ന് വലിചിറക്കപ്പെട്ട ആദിവാസികള്ക്ക് കാടുമില്ല നാടുമില്ല എന്ന നില വന്നു.
കുടിയേറ്റ കര്ഷകര്ക്ക് പട്ടയം നല്കാന് സര്ക്കാര് തീരുമാനിച്ചപ്പോള് ആദിവാസികള്ക്ക് തങ്ങളുടെ മണ്ണിലുള്ള നിയമപരമായ അവകാശവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. 'കൃഷി ഭുമി കര്ഷകന് ' എന്ന തത്വത്തില് വര്ത്തിച്ച സര്ക്കാര് "കാട് ആദിവാസിക്ക് " എന്ന തത്വം മനസിലാക്കുന്നതില് പരാജയപ്പെട്ടു. 'കാട്' എന്ന ആവാസ വ്യവസ്ഥയെ 'forest' എന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി സര്ക്കാര് 'സംരക്ഷിത പ്രദേശങ്ങള്' നിലവില് വരുത്തി. ഈ നിയമം നിലവിലുള്ള വനങ്ങളില് മനുഷ്യവാസം വിലക്കി. കാടുകള് വന്യമൃഗ സംരക്ഷണ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറ്റപ്പെട്ടപ്പോള് നാടായി മാറിയ കാടുകളാകട്ടെ 'വില്ക്കാനും വാങ്ങുവാനും പറ്റുന്ന സ്വകാര്യ സ്വത്തുക്കളായി മാറി.
പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്ത ഒരു വേദനയായി ആദിവാസി ചരിത്രവും ഗോത്ര സ്മൃതികളും മണ്ണടിഞ്ഞു(കൊണ്ടിരിക്കുന്നു). പലപ്പോഴായി പൊട്ടിപുറപ്പെട്ട ആദിവാസി പ്രക്ഷോഭങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ടു. കള്ളന്മാരും തെമ്മാടികളുമായി ആദിവാസികള് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു. തൊഴിലില്ലായ്മയിലും ദാരിദ്ര്യത്തിലും ഉഴലുന്ന ഇന്നത്തെ ആദിവാസികള് തലചായ്ക്കാന് ഒരിഞ്ചു ഭുമിക്കു വേണ്ടി ഇന്ന് സര്ക്കാരിന്റെ കനിവിനായ് കാത്തു നില്ക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലെത്തി. വന് പ്രഭുക്കന്മാരും, തോട്ടമുടമകളും കര്ഷക, രാഷ്ട്രിയ പ്രമാണിമാരും ആദിവാസി ഭുമിയില് അവകാശം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും സംസ്കാര സമ്പന്നര് എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന മുഖ്യധാര സമുഹം അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു: മടിയന്മാര്, ക്രിമിനലുകള്, വേശ്യകള് എന്നൊക്കെ മുദ്ര കുത്തുന്നു.
ലേഖകന് ദില്ലി ജെഎന്യുവില് ഗവേഷകനാണ്
