ഇന്ത്യന് മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് എന്തിനും അവരുടേതായ യുക്തിയും ന്യായീകരണവുമുണ്ട്. അവരുടെ ശക്തികേന്ദ്രങ്ങളില് നടക്കുന്ന തുടര്ച്ചയായ കൊലപാതകങ്ങള് ഒറ്റുകാര്ക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണെന്നവര് പറയും. ആജ്ഞകള് ലംഘിക്കപ്പെട്ടാല്, ദയാരഹിതമായ പ്രതികാരം ഉടനടിയുണ്ടാവും. സിപിഎം പ്രവര്ത്തകരേയും അനുഭാവികളേയുമുള്പ്പെടെ സാധാരണക്കാരെ വേട്ടയാടി ക്രൂരമായി ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്ന ഈ നയത്തിനു പിന്നില് മറ്റൊരു ലക്ഷ്യം കൂടിയുണ്ട് - ട്രൈബല് ബെല്റ്റില് മറ്റൊരു പാര്ടിയുടേയും സാന്നിധ്യം മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് താത്പര്യമില്ല.ഇന്ത്യയുടെ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തില് വിപ്ലവം സാധ്യമാണെന്നു തന്നെ അവര് വിശ്വസിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകളായി, അതീവ ജാഗ്രതയോടെ, അതി സൂക്ഷ്മമായി തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കാന് മാവോയിസ്റ്റുകള് ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ചിതറി കിടക്കുന്ന ഏകദേശം 10 കോടിയോളം വരുന്ന ആദിവാസി ജനങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ് ഇവര് പ്രവര്ത്തനം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവഗണന പേറുന്ന ജനതയാണ് ആദിവാസികള്. ദലിതര്ക്ക് പറയാന് ഒരു അംബേദ്കറെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നു. ഗാന്ധി-ഇര്വിന് ഉടമ്പടിയുടെ കാലം മുതല് വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളില് നിന്നു കൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങള് ദലിതര്ക്കായി അംബേദ്കര് ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. കാന്ഷി റാമും, മായാവതിയുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ കൂടുതല് ആക്രമോത്സുകമായ ദലിത് രാഷ്ട്രീയം കെട്ടിയുയര്ത്തിയത് ഭരണഘടനാ ശില്പി കൂടിയായിരുന്ന അംബേദ്കര് എന്ന അടിത്തറയിലാണ്. പക്ഷേ, ദലിത് രാഷ്ട്രീയം എത്ര തന്നെ തീവ്രമായിരുന്നെങ്കിലും അതൊരിക്കലും മുഖ്യധാര ദേശീയതയുടെ പരിധികള് ലംഘിച്ചിട്ടില്ലെന്നോര്ക്കണം.
അവഗണനയും ചൂഷണവും
ദലിതര്ക്കുണ്ടായതു പോലെ ഒരു അംബേദ്കര് അദിവാസികള്ക്കിടയില് നിന്നും ഉയര്ന്നു വന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കാലങ്ങളായി ഇക്കൂട്ടര് അവഗണനയും ചൂഷണവും സഹിച്ചു കഴിയുന്നു. സ്വന്തം ഭൂമിയില് നിന്നും ഇവര് കുടിയൊഴിക്കപ്പെട്ടു; പ്രകൃതി വിഭവങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്നതില് നിന്നും വിലക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ സ്ത്രീകള് പലപ്പോഴും വെറും ഉപഭോഗവസ്തുക്കളായി... അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ചൂഷണത്തിന്റെ പട്ടിക നീളും. കാട്ടിലെ മരങ്ങള്ക്കും, മൃഗങ്ങള്ക്കും വേണ്ടി സംസാരിക്കാന് ഇന്ത്യയില് പരിസ്ഥിതിവാദികളും, വന്യ ജീവിസംരക്ഷകരുമുണ്ടായെങ്കിലും, ആദിവാസികളുടെ ജീവിതമെങ്ങിനെയെന്ന് അന്വേഷിക്കാന് ആരുമുണ്ടായില്ല.
ഇതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ഇന്നത്തെ ഝാര്ഖണ്ഡ്. റ്റാറ്റാ സ്റ്റീല് അതിന്റെ ഉരുക്കു വ്യവസായ സാമ്രാജ്യം കെട്ടിയുയര്ത്തിയത് ഈ മേഖലയിലാണ്. ഒരു നൂറ്റാണ്ടോളമായി റ്റാറ്റ ഇവിടെയുണ്ടെങ്കിലും, ആരുടെ ഭൂമിയിലാണോ കമ്പനി സ്റ്റീല് പ്ലാന്റ് പണിതത് ആ ആദിവാസികള് ഇന്നും കടുത്ത ദുരിതങ്ങളില് തന്നെ കഴിയുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളില് നിന്നും നിരവധിയാളുകള് ഇവിടെ വരികയും, റ്റാറ്റാ യൂനിറ്റില് ജോലിയെടുക്കുകയും, അവരുടെയൊക്കെ ജീവിതം പുരോഗതി നേടുകയും ചെയ്തപ്പോള്, ആദിവാസികള് പുറകിലുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ഝാര്ഖണ്ഡിലെ മാത്രം സ്ഥിതിയല്ല. ഒറീസയിലും, ആന്ധ്രാ പ്രദേശിലും, മഹാരാഷ്ട്രയിലും, മധ്യ പ്രദേശിലും, ഹരിയാണയിലും, ഉത്തരഖണ്ഡിലും ഇതു തന്നെയാണവസ്ഥ. രാജ്യത്തെ ആദിവാസി ജനവിഭാഗത്തിന്റെ മൊത്തം ആഭ്യന്തരോല്പാദം എത്ര വരുമെന്നന്വേഷിക്കാന് ഒരു ഗവേഷകനും ഇതു വരെ തുനിഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തില് ആദിവാസികളുടെ അളോഹരി വരുമാനത്തിന്റെ കണക്കെടുത്തു പരിശോധിച്ചാല്, അതിന്റെ ശരാശരി വാര്ഷിക വളര്ച്ചാ നിരക്ക് 0.5 ശതമാനമാണെന്നു കാണാം. മാനവിക വികസന സൂചികയെടുത്താല് കിട്ടുന്നത് കൂടുതല് ഭീതിദമായ വിവരമായിരിക്കും.
പ്രത്യാക്രമണത്തിന്റെ ദോഷങ്ങള്
നല്ല പോലെ ഗൃഹപാഠം നടത്തിയാണ് മാവോയിസ്റ്റുകള് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. എട്ടോ, ഒമ്പതോ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു സംഘടനാ സംവിധാനം കഴിഞ്ഞ ഏതാനു വര്ഷങ്ങള് കൊണ്ട് കെട്ടിയുയര്ത്താന് അവര്ക്കു കഴിഞ്ഞു. ആദിവാസികള് കൂട്ടത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന മേഖലകളായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന പ്രവര്ത്തനകേന്ദ്രം. അനിവാര്യമായ വിപ്ലവത്തിന്റെ ഭടന്മാരാണ് ഇത്രകാലവും പീഡനവും ചൂഷണവും സഹിച്ചു ജീവിച്ചിരുന്ന ആദിവാസികളെന്ന് അവര് പറയുന്നു. അടുത്ത കാലത്തായി മാവോയിസ്റ്റുകള് അവരുടെ അക്രമപരമ്പരകള് കൂടുതല് തീവ്രമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അവര് ജനങ്ങളെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു, റയില്വേ ട്രാക്കുകള് നശിപ്പിക്കുന്നു, പൊലീസ് സ്റ്റേഷനുകള് ആക്രമിക്കുന്നു... അതായത്, ഭരണകൂടത്തെ ഒരു തുറന്ന യുദ്ധത്തിലേക്ക് അവര് മനപൂര്വം ക്ഷണിക്കുകയാണെന്നു കാണാം. അത്തരമൊരു പ്രത്യാക്രമണം തുടങ്ങിയാല്, സര്ക്കാരിന് വന്തോതില് പൊലീസിനേയും, സൈനീക, അര്ധ സൈനീക വിഭാഗങ്ങളേയും മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് മേല്ക്കയ്യുള്ള ആദിവാസി മേഖലകളിലേക്ക് അയക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്കറിയാം. അവിടെയാണ് അവരുടെ അവസരങ്ങള് കിടക്കുന്നതും.
വന്തോതിലുള്ള മാവോയിസ്റ്റ് വേട്ടയ്ക്കായി സര്ക്കാര് സൈന്യത്തെ അയച്ചാല് അതുണ്ടാക്കുന്ന ദോഷഫലങ്ങള് ചെറുതായിരിക്കില്ല. മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് സ്വാധീനമുള്ള എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും സൈന്യം കടക്കും, സംശയമുള്ളവരുടെ കുടിലുകള് റൈഡ് ചെയ്യപ്പെടും, മാവോയിസ്റ്റുകളെ പറ്റി വിവരം തേടി ഇവര് ഗ്രാമീണരെ അറസ്റ്റു ചെയ്തു കൊണ്ടു പോകും, ഇതില് പലരേയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തും, ചില്ലപ്പോള് പീഡിപ്പിക്കും... അങ്ങിനെ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആദിവാസികള്ക്കിടയില് കൂടുതല് ഭീതിയുടെ വിത്തു പാകാന് ഈ ഇത്തരമൊരു ഓപ്പറേഷനാകും. കാട്ടില് കയറിയ സൈന്യത്തിനെതിരെ മാവോയിസ്റ്റുകള് ആക്രമണ പരമ്പര തന്നെ അഴിച്ചു വിടുമെന്നുറപ്പ്. സൈന്യം പ്രതികാര നടപടികളെടുക്കും. പലപ്പോഴും ഇത്തരം ആക്രമണ-പ്രത്യാക്രമണത്തിനിടയില് പെട്ടു പോകുന്നത് സാധാരണക്കാരായിരിക്കും. ഇവിടേയും അതു തന്നെയായിരിക്കും സ്ഥിതി. തുറന്ന യുദ്ധം നിരവധി ഗ്രാമീണരുടെ കൊലപാതകത്തിലേക്ക് നയിക്കും. സര്ക്കാര് വ്യോമാക്രമണത്തിനു തുനിഞ്ഞാല് മരണ സംഖ്യ കുത്തനെ ഉയരും. ഗ്രാമീണരുടെ താമസ സ്ഥലങ്ങളും, കൃഷിയിടങ്ങളും നശിക്കും, കടക്കമ്പോളങ്ങള് അടഞ്ഞു കിടക്കും.. ഫലം, അരജകത്വവും, കൂട്ടനാശവും. ഈ പീഡനത്തിന്റേയും, കൊലപാതകത്തിന്റേയും വാര്ത്തകള് കാട്ടുതീ പോലെ ഗ്രാമങ്ങളില് നിന്നും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കു പടരും. ഇത്, അവശ വിഭഗങ്ങള്ക്കിടയിലെ ഭരണകൂട വിരുദ്ധ മനോഭാവത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്താനേ ഉപകരിക്കൂ. തുടക്കത്തിലെ പരിഭ്രാന്തി ഒഴിഞ്ഞു പോയാലും, ഭരണകൂടത്തോടുള്ള ഇവരുടെ വെറുപ്പും ഭീതിയും ഇല്ലാതാവില്ല.
മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് വേണ്ടത്
ചൈനയിലേയും, വിയറ്റ്നാമിലേയും, ക്യൂബയിലേയുമെല്ലാം ഒളിയുദ്ധങ്ങള് വിജയം കണ്ടതെങ്ങിനെയാണെന്ന് മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്കറിയാം. ഭരണകൂട മര്ദനം കൂടിയപ്പോഴെല്ലാം ഈ രാജ്യങ്ങളില് വിപ്ലവകാരികള് കൂടുതല് ശക്തരായിട്ടേയുള്ളൂ. അവിടെ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങള് ഇന്ത്യയിലും ആവര്ത്തിക്കുമെന്ന് അവര് കണക്കു കൂട്ടുന്നു. സര്ക്കാര് പ്രതിയുദ്ധം തുടങ്ങിയാല് അതു വരുത്തി വച്ചേക്കാവുന്ന നാശനഷ്ടങ്ങളും, ആള്നാശവും മുതലെടുക്കാനാവുമെന്നാണ് അവരുടെ പ്രതീക്ഷ.
ദില്ലിയിലെ അധികാരികള് ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് അറിവില്ലാത്തവരൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, സര്ക്കാര് ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നാല് മവോയിസ്റ്റുകള് ആക്രമണത്തിന്റെ തോതു കൂട്ടും. അത്, പൊതു ജനങ്ങള്ക്കിടയില് അരക്ഷിതാവസ്ഥയുണ്ടാക്കുകയും, അവര് സര്ക്കാരിനെതിരെ തിരിയുകയും ചെയ്യും. ഇനി സര്ക്കാര്, മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്കെതിരെ മുഴുനീള യുദ്ധം തന്നെ തുടങ്ങിയെന്നു കരുതുക, നിരപരാധികളായ നിരവധി ആദിവാസികള് കൊല്ലപ്പെടുകയും, അനവധി ഗ്രാമങ്ങള് തകര്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതുവഴി, മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും വാദങ്ങളേയും പിന്തുണയ്ക്കാന് കൂടുതലാളുണ്ടാവും.
ഇങ്ങിനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്, മാവോയിസ്റ്റുകള് സര്ക്കാരിന്റെ അടുത്ത നീക്കത്തിനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. തുറന്ന യുദ്ധം തുടങ്ങാന് സര്ക്കാര് തീരുമാനിക്കുകയാണെങ്കില് മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്ക് അതില്പരം സന്തോഷമുണ്ടാക്കുന്ന മറ്റൊരു വാര്ത്തയുമുണ്ടാവില്ല. ഒരു ആഭ്യന്തര യുദ്ധം രാജ്യത്തുണ്ടാവുകയാണെങ്കില് അതില് ഏറ്റവും ആനന്ദിക്കുക മാവോയിസ്റ്റുകളായിരിക്കും. ഇരകള് പതിവു പോലെ ആദിവാസികളാകും എന്നതിനാല്, ഇത് വംശീയ യുദ്ധമാണെന്നു വരെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടും. കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര മന്ത്രി തങ്ങളുടെ പ്രാര്ത്ഥന കേള്ക്കുമെന്നാണ് മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ പ്രതീക്ഷ.
അശോക് മിത്ര
(ദ റ്റെലിഗ്രഫില് വന്ന ലേഖനത്തിന്റെ പരിഭാഷ)
