അന്താരാഷ്ട്രവ്യാപാരത്തെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ച ചെയ്യുന്ന വേദികളില് വികസിതരാജ്യങ്ങളുടെ വക്താക്കളും മുഖ്യധാരാ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞരും സ്വതന്ത്രവ്യാപാരത്തിന്റെ ഗുണഗണങ്ങള് വര്ണിക്കുന്നത് പതിവാണ്. ഇറക്കുമതി നിയന്ത്രണങ്ങള് എടുത്തുകളഞ്ഞ് വ്യാപാരം സ്വതന്ത്രമാക്കുമ്പോള് ആഭ്യന്തര ഉത്പാദകരുടെ ഉത്പാദനക്ഷമതയും കാര്യക്ഷമതയും വര്ധിക്കും; ഓരോ രാജ്യവും താന്താങ്ങള്ക്ക് ഏറ്റവും കാര്യക്ഷമമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കാന് കഴിയുന്ന ഉത്പന്നങ്ങളിള് സ്പെഷ്യലൈസ് ചെയ്യുക വഴി എല്ലാ രാജ്യങ്ങളുടെയും ഉത്പാദനം വര്ധിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരം ഉയരുകയും ചെയ്യും - ഇതാണ് അവരുടെ വാദഗതികളുടെ രത്നചുരുക്കം.എന്നാല് ബ്രിട്ടനും അമേരിക്കയും ജര്മനിയും ജപ്പാനും ഉള്പ്പെടെയുള്ള വികസിതരാജ്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ സ്വതന്ത്രവ്യാപാരത്തിലൂടെയല്ല വളര്ന്നത് എന്നതാണ് വസ്തുത. ഇറ്റലി, ബല്ജിയം, നെതര്ലാന്ഡ്സ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ ഉത്പന്നങ്ങളുമായി മല്സരിക്കാന് കഴിയാത്തതിനാല് അവയ്ക്കെതിരെ ഇറക്കുമതിനിയന്ത്രണങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തിയാണ് ബ്രിട്ടന് വ്യാവസായിക വിപ്ലവം സാധ്യമാക്കിയത്. അതിനുശേഷം ബ്രിട്ടന് അമേരിക്കയ്ക്കുപദേശിച്ചു കൊടുത്തതും, എന്നാല് അതനുസരിച്ചു പ്രവര്ത്തിക്കാന് വിസമ്മതിച്ച് തദ്ദേശവ്യവസായങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചും സംരക്ഷിച്ചുനിര്ത്തിയും വളര്ന്ന അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ ലോകമേധാവിത്വം ഉറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് മറ്റുരാജ്യങ്ങള്ക്ക് ഓതിക്കൊടുക്കാന് തുടങ്ങിയതുമായ മന്ത്രമാണ് സ്വതന്ത്രവ്യാപാരം.
ഇറക്കുമതിനിയന്ത്രണങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തിയും തദ്ദേശീയ ഉത്പാദകര്ക്കു വളരാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കിയും സാമ്പത്തിക വളര്ച്ച കൈവരിച്ച് വികസിതരാജ്യ പദവി നേടിയതിനു ശേഷമാണ് ഈ രാജ്യങ്ങള് മറ്റുരാജ്യങ്ങളെ സ്വതന്ത്രവ്യാപാരം നടപ്പിലാക്കാന് നിര്ബന്ധിക്കുന്നത് എന്ന് ആദ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചവരില് പ്രമുഖനായിരുന്നു ജര്മന് സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഫ്രഡറിക് ലിസ്റ്റ്. വികസിതരാജ്യങ്ങളുടെ ഈ തന്ത്രത്തെ ലിസ്റ്റ് ഉപമിച്ചത്, ഗോവണി ഉപയോഗിച്ച് മുകളിലെത്തിയതിനുശേഷം, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തിനു വെല്ലുവിളി നേരിടാതിരിക്കാന് വേണ്ടി ആ ഗോവണി തട്ടി മാറ്റുന്നതിനോടാണ് (Kicking away the ladder).
സ്വതന്ത്രവ്യാപാരത്തിന്റെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്ന വികസിതരാജ്യങ്ങള് തന്നെ ഭീമമായ തുകകള് ഓരോ വര്ഷവും സബ്സിഡി നല്കിയും മറ്റനേകം നിയന്ത്രണങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തിയും തങ്ങളുടെ കാര്ഷികരംഗം സംരക്ഷിച്ചു നിര്ത്തുന്നുണ്ട്. ലോകവ്യാപാരസംഘടനയുടെ വരവോടെ ഇറക്കുമതിത്തീരുവയില് ലോകമെമ്പാടും കുറവു വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മറ്റുനിയന്ത്രണങ്ങളും സബ്സിഡികളും നിലനില്ക്കുന്നതില് നിന്നു ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ് - വികസിതരാജ്യങ്ങള്ക്കു തങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങള് സംരക്ഷിക്കാനറിയാം. ഇറക്കുമതി നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടാണെങ്കില് അങ്ങനെ, സ്വതന്ത്രവ്യാപാരത്തിന്റെ പേരില് മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങളുടെ വിപണി തുറന്നെടുത്തിട്ടാണെങ്കില് അങ്ങനെ. അതേസമയം കൊളോണിയല് ഭരണത്തിനുകീഴില് സ്വതന്ത്രവ്യാപാരം നടപ്പിലാക്കാന് നിര്ബന്ധിതരായ ഇന്ത്യയുള്പ്പെടെയുള്ള ബഹുഭൂരിപക്ഷം മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങള്ക്കു വന്ന ദുര്ഗതി ഇതിന്റെ മറുവശമാണ്.
ഏതുവ്യാപാരക്കരാറിലും ഉള്പ്പെട്ടിട്ടുള്ള കൊടുക്കല് വാങ്ങലുകള് കരാറിലേര്പ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങള് തമ്മിലുള്ള ബലാബലത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. ലോകവ്യാപാരസംഘടനയുടെ കരാര് വ്യവസ്ഥകള് വികസിതരാജ്യങ്ങള്ക്കു കൂടുതല് നേട്ടമുണ്ടാകുന്ന തരത്തിലായത് വെറുതെയല്ല. പക്ഷേ തെക്കുകിഴക്കനേഷ്യന് രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സംഘടനയായ ആസിയാനുമായി ഇന്ത്യ വ്യാപാരക്കരാറിലേര്പ്പെടുമ്പോള് സംഗതി കുറച്ച് വ്യത്യസ്തമാണ്. ആസിയാന് രാജ്യങ്ങള് പൊതുവെ ഇന്ത്യയെക്കാള് മെച്ചപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയിലാണെങ്കില് തന്നെയും വികസ്വരരാജ്യങ്ങള് തന്നെയാണ്. ലോകവ്യാപാരസംഘടനയുടെ ചര്ച്ചകളില് സംഭവിക്കാറുള്ളതു പോലെ അടച്ചിട്ട മുറികളില് നടത്തുന്ന വിലപേശലുകളും വികസിതരാജ്യപ്രതിനിധികളുടെ സമ്മര്ദവുമൊന്നും ഇവിടെ പ്രശ്നമല്ല. അങ്ങനെവരുമ്പോള് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങള്ക്ക് പ്രയോജനം ലഭിക്കുന്നതരത്തിലായിരിക്കും കരാര് വ്യവസ്ഥകള്ക്കു രൂപം നല്കിയിരിക്കുക എന്നു കരുതുന്നത് ന്യായമാണല്ലോ. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില് ആസിയാന് കരാര് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രതീക്ഷകള്ക്കു പാളം തെറ്റുന്നതും ഈ കരാര് എത്രത്തോളം അപകടകരമാണെന്നു വ്യക്തമാവുന്നതും.
ചരക്കുകളുടെ വ്യാപാരം ഉദാരമാക്കുന്നതിനുള്ള കരാറാണ് ഓഗസ്റ്റ് 13-ന് ഇന്ത്യയും ആസിയാനും ഒപ്പുവച്ചത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ചുരുക്കം ചില വ്യവസായങ്ങള്ക്കു മാത്രമേ നേട്ടമുണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്ന് വ്യവസായ പ്രതിനിധികള് തന്നെ പറയുന്നു. കൂടുതല് നേട്ടമുണ്ടാവുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് സേവന മേഖലയിലാണ്. സേവനങ്ങളുടെ വ്യാപാരത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന കരാര് ഒപ്പുവയ്ക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ താനും. ആ കരാര് ഒപ്പിടാന് വേണ്ടി എന്തൊക്കെ വിട്ടുവീഴ്ചകള്ക്കാണ് സര്ക്കാര് തയ്യാറാവുക എന്ന് കാത്തിരുന്നു കാണാം. പക്ഷേ കേരളത്തിലെ കര്ഷകരെ നാശത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേയ്ക്ക് തള്ളിവിടാന് നിലവിലുള്ള കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകള് തന്നെ ധാരാളം.
കരാര് വ്യവസ്ഥകള് ചുരുക്കത്തില്
ഇന്ത്യയും ആസിയാനും തമ്മില് വ്യാപാരം നടക്കുന്ന അയ്യായിരത്തോളം ഉത്പന്നങ്ങളെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണ് കരാര്. ഈ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതിക്കുമേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള് - പ്രധാനമായും ഇറക്കുമതിത്തീരുവ (ചുങ്കനിരക്കുകള്) - നിശ്ചിത കാലയളവിനുള്ളില് വെട്ടിക്കുറച്ച് വ്യാപാരം ഉദാരമാക്കണം എന്നതാണ് കരാറിന്റെ കാതല്. ഇതിനായി ഉത്പന്നങ്ങളെ അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്:
1) നോര്മല് ട്രാക്ക് (ഇതില്ത്തന്നെ രണ്ട് ഉപവിഭാഗങ്ങളുണ്ട് - നോര്മല് ട്രാക്ക് 1, നോര്മല് ട്രാക്ക് 2 എന്നിവ)
2) സെന്സിറ്റിവ് ട്രാക്ക്
3) ഹൈലി സെന്സിറ്റിവ് ലിസ്റ്റുകള്
4) എക്സ്ക്ലൂഷന് ലിസ്റ്റ് (സംരക്ഷിതപ്പട്ടിക അല്ലെങ്കില് ഋണപ്പട്ടിക)
5) സ്പെഷ്യല് പ്രോഡക്സ് (പ്രത്യേക ഉത്പന്നങ്ങള്)
ഉത്പന്നങ്ങളുടെ ചുങ്കനിരക്ക് കുറച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച് ഓരോ രാജ്യവും വെവ്വേറെ പട്ടിക പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ പട്ടികയില് 80 ശതമാനത്തോളം ഉത്പന്നങ്ങള് നോര്മല് ട്രാക്കിലാണ്. നോര്മല് ട്രാക്ക് 1-ലാണ് ഭൂരിപക്ഷം ഉത്പന്നങ്ങളും. ഇവയുടെ ചുങ്കനിരക്ക് 2013 ഡിസംബര് 31-നകം പൂജ്യത്തിലെത്തിക്കണം. നോര്മല് ട്രാക്ക് 2-ല്പ്പെട്ട ഉത്പന്നങ്ങളുടെ ചുങ്കനിരക്ക് 2016 ഡിസംബര് 31-നകം പൂജ്യത്തിലെത്തിക്കണം.
ഏകദേശം 10 ശതമാനം ഉത്പന്നങ്ങളാണ് സെന്സിറ്റിവ് ട്രാക്കിലുള്ളത്. ഇവയുടെ ചുങ്കനിരക്ക് 2016-നകം 5 ശതമാനമായി കുറയ്ക്കണമെന്നാണ് വ്യവസ്ഥ. ചുരുക്കം ചില ഉത്പന്നങ്ങളെ ഹൈലി സെന്സിറ്റിവ് ലിസ്റ്റില് പെടുത്താം. ഇവയുടെ ചുങ്കനിരക്കുകള് നിശ്ചിതകാലയളവിനുള്ളില് 50 ശതമാനമായോ 50 അല്ലെങ്കില് 25 ശതമാനം കണ്ടോ കുറയ്ക്കണം. ഇന്ത്യ ഈ ലിസ്റ്റില് ഒരുത്പന്നം പോലും ഉള്പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതാണ് കൗതുകകരമായ മറ്റൊരുകാര്യം. ഓരോ രാജ്യവും ഇറക്കുമതിമൂലം ഏറ്റവുമധികം പ്രതിസന്ധിയിലാകാന് സാധ്യതയുള്ളതും തങ്ങള് സംരക്ഷിച്ചു നിര്ത്താനാഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ ഉത്പന്നങ്ങളെ ഉള്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് സംരക്ഷിതപ്പട്ടികയിലാണ്. 2007-ല് നിലനില്ക്കുന്ന ചുങ്കനിരക്കുകള് അതേപടി നിലനിര്ത്താം എന്നതാണ് ഈ പട്ടികയില്പ്പെട്ട ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. 489 ഉത്പന്നങ്ങളെയാണ് ഇന്ത്യ ഈ പട്ടികയില് പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും നിര്ണായകമായ ഒന്നാണ് കരാറിലെ പ്രത്യേക ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പട്ടിക. കേരളത്തിനു സമാനമായ കാലാവസ്ഥ നിലനില്ക്കുന്ന ആസിയാന് രാജ്യങ്ങള് വന്തോതില് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതും ഇന്ത്യന് വിപണിയിലേയ്ക്കു കടന്നുകയറാന് ഏറ്റവും സുപ്രധാനമായ മാര്ഗമായി അവര് കാണുന്നതുമായ അഞ്ച് ഉത്പന്നങ്ങള് മാത്രമാണ് ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ളത്. അസംസ്കൃത പാമോയില്, സംസ്കരിച്ച പാമോയില്, തേയില, കാപ്പി, കുരുമുളക് എന്നിവയാണ് ഈ ഉത്പന്നങ്ങള്. താഴെക്കാണുന്ന പട്ടികയില് ചേര്ത്തിരിക്കുന്നതു പ്രകാരമാണ് ഇവയുടെ ചുങ്കനിരക്കുകള് കുറയ്ക്കേണ്ടത്.
പരമാവധി ചുമത്താവുന്ന ചുങ്കനിരക്കും യഥാര്ത്ഥ ചുങ്കനിരക്കും തമ്മില് വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. പാമോയിലിന് 90 ശതമാനം ചുങ്കം ചുമത്താനുള്ള അനുവാദമുണ്ടായിട്ടു കൂടി ഇന്ത്യ ഇപ്പോള് ചുങ്കം ചുമത്തുന്നതേയില്ല. പോരെങ്കില് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന പാമോയിലിന് കിലോയ്ക്ക് 15 രൂപ റേഷന് സബ്സിഡി അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടുതാനും. കേരളത്തിലെ കേരകൃഷി ഇപ്പോള് തന്നെ പ്രതിസന്ധിയിലാണെന്നും വിലത്തകര്ച്ചയുടെ കാര്യത്തില് മുഖ്യപ്രതി പാമോയില് ഇറക്കുമതിയാണെന്നും എല്ലാവര്ക്കും അറിവുള്ളതാണ്. പാമോയില് ഇറക്കുമതിയില് ഉണ്ടാവുന്ന വര്ധനവ് കേരകര്ഷകര്ക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും വലിയ ആഘാതമാവും ഉണ്ടാക്കുക. സമാനമായ സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് തേയില, കാപ്പി, കുരുമുളക് എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിലുമുള്ളത്. ആസിയാന് രാജ്യങ്ങളില് നിന്നുമുള്ള തേയിലയും കാപ്പിയും കുരുമുളകും വിലകുറച്ച് വന്തോതില് ഇറക്കുമതി ചെയ്യപ്പെടുമ്പോള് കര്ഷക ആത്മഹത്യകള് ആവര്ത്തിക്കപ്പെടാന് കളമൊരുങ്ങുകയാണ്.കരാറിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവര് ഉന്നയിക്കുന്ന ഒരു വാദം, 50 ശതമാനത്തിനടുത്തു ചുങ്കനിരക്ക് ചുമത്താന് അനുവാദമുള്ള സ്ഥിതിക്ക് കാര്ഷികവിളകളെ സംരക്ഷിക്കാന് വേണ്ട മുന്കരുതലുകള് കരാറിലുണ്ടെന്നാണ്. പക്ഷേ അന്താരാഷ്ട്രവിപണിയിലെ വിലകള് രാജ്യങ്ങളുടെ കറന്സി വിനിമയ നിരക്കുകളെക്കൂടി ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്. വിനിമയനിരക്കില് കാലാകാലങ്ങളായി ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങള്ക്ക് കര്ഷകര് ഉത്തരവാദികളല്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, മലേഷ്യന് കറന്സിയായ റിന്ഗ്ഗിറ്റിന്റെ മൂല്യം കുറഞ്ഞാല് മലേഷ്യന് ഉത്പന്നങ്ങള്ക്ക് വില കുറയുകയും ഇന്ത്യയിലേയ്ക്കുള്ള ഇറക്കുമതി വര്ധിക്കാന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യും. ഇത്തരം സംഭവവികാസങ്ങള് മൂലമുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടത്തില് നിന്നും സംരക്ഷണം നല്കാനാണ് ഉയര്ന്ന നിരക്കില് ചുങ്കം ചുമത്താനുള്ള അവകാശം രാജ്യങ്ങള് നിലനിര്ത്തുന്നത്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല് ആസിയാന് കരാര് ഫലത്തില് ചെയ്യുന്നത്, കേരളത്തിലെ കര്ഷകര്ക്കുണ്ടായിരുന്ന ഈ സംരക്ഷണകവചം എടുത്തുകളയുകയാണ്. മറ്റുസംസ്ഥാനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രധാനപ്പെട്ട വിളകള് ഒട്ടുമുക്കാലും സംരക്ഷിതപ്പട്ടികയിലാണെന്നോര്ക്കണം. 'പ്രത്യേക ഉത്പന്നങ്ങളു'ടെ കാര്യത്തില്, ആസിയാന് രാജ്യങ്ങളില് നിന്നും വരുന്ന ഉത്പന്നങ്ങള്ക്കു 50 ശതമാനം ചുങ്കനിരക്കുകള് കൂട്ടിയാലും ഇവിടെത്തെക്കാള് കുറഞ്ഞ വിലയാണുണ്ടാവുക.
സ്വാഭാവിക റബ്ബര് സംരക്ഷിതപ്പട്ടികയിലാണെങ്കിലും അതിനു നിലവില് ചുമത്താവുന്ന ചുങ്കനിരക്ക് 20 ശതമാനം മാത്രമാണ്. ലോകവ്യാപാരസംഘടന റബ്ബറിനെ വ്യാവസായികോത്പന്നങ്ങളുടെ ഗണത്തില് പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതിനാലാണ് ഇത്. കാര്ഷികോത്പന്നങ്ങള്ക്ക് 300 ശതമാനം വരെ തീരുവ ഏര്പ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. റബ്ബറിനെ കാര്ഷികോത്പന്നങ്ങളുടെ ഗണത്തില്പ്പെടുത്തണമെന്നത് കേരളത്തിന്റെ ദീര്ഘകാലമായുള്ള ആവശ്യമാണെന്ന കാര്യം ഓര്മിക്കുമല്ലോ. ക്രൂഡ് ഓയിലിന്റെ വില ഉയര്ന്നുനില്ക്കുന്നതിനാലാണ് റബ്ബറിന് ഇന്നുള്ള വിലയെങ്കിലും ലഭിക്കുന്നത്. അന്താരാഷ്ട്രവിപണിയില് എണ്ണവില ഇടിഞ്ഞാല് റബ്ബറിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രത്യാഘാതങ്ങള് ഗുരുതരമായിരിക്കും. പോരെങ്കില് കൃത്രിമ റബ്ബറും ബഹുഭൂരിപക്ഷം റബ്ബറുത്പന്നങ്ങളും നോര്മല് ട്രാക്കിലാണു താനും. വിലകുറഞ്ഞ റബ്ബറുത്പന്നങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതി തദ്ദേശ വ്യവസായങ്ങളെ ദോഷകരമായി ബാധിച്ചാല് റബ്ബറിന്റെ ഡിമാന്ഡ് കുറയുന്നതിനും വില പിന്നെയുമിടിയുന്നതിനും ഇടയാകും.
രണ്ടേകാല് ലക്ഷം പേര് പണിയെടുക്കുന്ന മത്സ്യബന്ധനമേഖല നേരിടാന് പോകുന്ന പ്രതിസന്ധി ഇതിനെല്ലാം പുറമേയാണ്. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രധാനപ്പെട്ട പല മത്സ്യങ്ങളും എല്ലാത്തരത്തിലുള്ള സംസ്കരിച്ച മത്സ്യവും നോര്മല് ട്രാക്കിലാണ്. മത്സ്യബന്ധനവും മത്സ്യസംസ്കരണവും ലാഭകരമല്ലാതെയാവുന്നതോടെ പട്ടിണിയും കടയും നമ്മുടെ തീരദേശമേഖലയിലാകെ കരിനിഴല് വീഴ്ത്തും.
ഉത്പാദനക്ഷമതാവാദം ഉത്പാദനക്ഷമത കുറവായതാണ് കേരളത്തിലെ കൃഷിയുടെ പ്രശ്നമെന്നും അതു വര്ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വിലയിടിവിനെ നേരിടാമെന്നും വാദിക്കുന്നുണ്ടു ചിലര്. ഇക്കൂട്ടര് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നത്, ഉത്പാദനക്ഷമതയും ചെലവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ്. തേയില, കുരുമുളക്, കാപ്പി, നാളികേരം എന്നിവയുടെ ഉത്പാദനക്ഷമതയുടെ കാര്യത്തില് കേരളം പിന്നിലാണെന്നതു ശരിതന്നെ. പക്ഷേ റബ്ബറിന്റെ ഉത്പാദനക്ഷമതയില് കേരളം ലോകത്ത് ഒന്നാം സ്ഥാനത്താണ് - ഒരു ഹെക്ടറില് ശരാശരി 1,471 കിലോഗ്രാം റബ്ബറാണ് സംസ്ഥാനം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും ആസിയാന് കരാര് കേരളത്തിലെ റബ്ബര് കൃഷിക്കു ഭീഷണിയാണ്. ആസിയാന് രാജ്യങ്ങളില് കാര്ഷികോത്പാദനത്തിന്റെ ചെലവ് താരതമ്യേന കുറവാണ് എന്നതു തന്നെ കാരണം.
ഉത്പാദനച്ചെലവില് തൊഴിലാളികളുടെ വേതനവും മറ്റു ചെലവുകളും ഉള്പ്പെടുന്നു. തൊണ്ണൂറുകളില് ഉദാരീകരണം ആരംഭിച്ചതു മുതല് കാര്ഷികരംഗത്തെ നിക്ഷേപത്തെ സര്ക്കാര് അവഗണിച്ചതും സബ്സിഡികള് വെട്ടിക്കുറച്ചതുമൊക്കെത്തന്നെയാണ് വിത്തും വളവും ജലസേചനവും ഉള്പ്പെടെയുള്ള അനുബന്ധച്ചെലവുകള് വര്ധിച്ചതിനു പിന്നില്. തൊഴിലാളികളുടെ വേതനം കേരളത്തില് കൂടുതലാണ് എന്നതും ശരിതന്നെ. അതുകൊണ്ട് വേതനം വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയാണോ നമുക്കുമുന്നിലുള്ള പോംവഴി? ഏതുവിധേനയും ചെലവുകുറയ്ക്കുക എന്നതാണു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ അടിമസമ്പ്രദായം നടപ്പിലാക്കിയാല് മതിയല്ലോ. വലിച്ചുനീട്ടില്ലാതെ പറഞ്ഞാല്, ഈ പ്രശ്നത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനം സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടനുസരിച്ചിരിക്കും. കര്ഷകരും തൊഴിലാളികളുമടക്കം എല്ലാവരുടെയും ജീവിതനിലവാരം ഉയര്ത്തുകയാണു ലക്ഷ്യമെങ്കില്, ഏതുവിധേനയും ചെലവു ചുരുക്കി സ്വതന്ത്രവ്യാപാരമേഖകളില് ചേര്ന്നു മത്സരിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് ആ ലക്ഷ്യത്തിനു കടകവിരുദ്ധമാകും എന്നു സാരം.
സ്വാഭാവികമായും ഒരു സംശയം തോന്നാം. കേരളം റബ്ബര് കൃഷിയില് ലോകത്താരോടും കിടപിടിക്കാവുന്ന നിലയിലെത്തിയപ്പോള് മറ്റു വിളകളുടെ കാര്യത്തില് പിന്നാക്കം പോയതെങ്ങനെ? റബ്ബര് കൃഷിയുടെ വളര്ച്ചയെ സംബന്ധിച്ച പഠനങ്ങള് തെളിയിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങള് ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. കര്ഷകര്ക്ക് മുന്തിയ വിത്തിനങ്ങള് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനും മികച്ച കൃഷിരീതികള് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും സബ്സിഡികളും വായ്പകളും നല്കി സാമ്പത്തികസഹായം നല്കുന്നതിനും ശക്തമായ സര്ക്കാര് സംവിധാനം നിലവിലുള്ള വിളയാണ് റബ്ബര്. എന്നാല് പുത്തന് കൃഷിരീതികളും വിത്തിനങ്ങളൂമൊക്കെ സ്വീകരിക്കാനും കൃഷിയില് താത്പര്യമെടുത്ത് ഉത്പാദനക്ഷമത വര്ധിപ്പിക്കാനും കേരളത്തിലെ കര്ഷകരെ പ്രാപ്തരാക്കിയത് റബ്ബറിനുലഭിച്ച ഉയര്ന്ന വിലയാണെന്നും പഠനങ്ങള് സംശയലേശമെന്യേ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഉത്പാദനക്ഷമത വര്ധിപ്പിക്കാന് വേണ്ടത് കര്ഷകര്ക്കു വേണ്ട പിന്തുണ നല്കുന്നതിനുള്ള പൊതുസംവിധാനങ്ങള് ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ന്യായമായ വിലയും അതുവഴി ഉയര്ന്ന വരുമാനവും ഉറപ്പുവരുത്തുകയുമാണെന്നര്ത്ഥം.
ആഗോളീകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനയുക്തികളിലൊന്നാണ് "Race to the bottom". കാര്ഷികവിളകളുടെ വിലയിടിച്ചു കൊണ്ടും തൊഴിലാളികളുടെ വേതനം വെട്ടിക്കുറച്ചുകൊണ്ടും ആഗോള വ്യാപാരമേഖലയില് പിടിച്ചുനില്ക്കാനും മൂലധനം ആകര്ഷിക്കാനും രാജ്യങ്ങള് നിര്ബന്ധിതരാകുന്ന പ്രതിഭാസത്തെയാണ് ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യ-ആസിയാന് കരാര് പോലെയുള്ള സ്വതന്ത്രവ്യാപാരക്കരാറുകള് പിന്തുടരുന്നതും ഇതേ യുക്തി തന്നെ. മഹാഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ജനസാമാന്യത്തിന്റെ ജീവിതനിലവാരം വര്ധിക്കുന്നതിനെ പുരോഗതി എന്നു വിളിക്കാമെങ്കില് അത്തരത്തില് പുരോഗാത്മകമായ ദിശയിലുള്ള സാമൂഹ്യ വികാസത്തെ പിറകോട്ടടിക്കുന്നതിനേ ഈ യുക്തിയെ പിന്പറ്റിയുള്ള ചിന്തകള് ഉതകൂ എന്നതാണ് ചരിത്രം നല്കുന്ന പാഠം.
സുബിന് ദില്ലി ജെഎന്യുവില് ഗവേഷക വിദ്യാര്ത്ഥിയാണ്.
