ഒടുവില് ചൈന അതിന്റെ "നിശബ്ദ വളര്ച്ചാ" സിദ്ധാന്തം ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവെന്നതിനെ തെളിവായിരുന്നു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സര്ക്കാരിന്റെ അറുപതാം വാര്ഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഒക്ടോബര് ഒന്നിനു ടിയാന്മെന് സ്ക്വയറില് നടന്ന സൈനീക ശക്തിപ്രകടനം. ലോകത്തിന്റെ മുഴുവന് ശ്രദ്ധയാകര്ഷിച്ച ആഘോഷങ്ങളിലൂടെ ചൈന എന്താണു ലോകത്തോട് പറയാന് ശ്രമിച്ചത്? ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണു -- ചൈന ഇന്ന് ആഭ്യന്തര വൈദേശിക വെല്ലുവിളികള്ക്ക് അതീതമായ ഒരു സമഗ്രാധിപത്യ രജ്യമാണ്. പത്തൊന്പതാം നൂറ്റാണ്ടില് ജപ്പാന്റെയും പ്രഷ്യയുടെയും നിശബ്ദമായ ഉയര്ച്ചയും ഏതാണ്ട് ഇതു പോലെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിലനില്ക്കുന്ന ഏകധ്രുവലോക ക്രമത്തില് തങ്ങള് നേടിയെടുത്ത സ്ഥാനത്തു നിന്നു കൊണ്ട് എങ്ങിനെ വിലപേശല് നടത്താം എന്നാണു ചൈന ഇപ്പോള് ചിന്തിക്കുന്നത്. ഈയൊരു വിലപേശലിനായി ചൈന ആദ്യം ചെയ്തത് ഏഷ്യയിലെ, പ്രത്യേകിച്ചും ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ, ഒന്നാമന് എന്ന പദവിയിലേക്കെത്തുക എന്നതായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള പരിശ്രമങ്ങള് അവര് 1990കളില് തന്നെ ആരംഭിച്ചു. അത്തരത്തില് ആര്ജിച്ച ബലത്തിന്റെ ശേഷിയിലാണ് ഇന്ന് ചൈന പടിഞ്ഞാറുമായി പ്രതിരോധം മുതല് കച്ചവടം വരെയുള്ള കാര്യങ്ങളില് വിലപേശല് നടത്തുന്നത്. എന്നാല് ഏഷ്യന് വന്ശക്തിയാവാനുള്ള ഈ യാത്രയില് ചൈന ആദ്യം ചെയ്തത് തങ്ങള്ക്കു വെല്ലുവിളിയായേക്കാവുന്ന ഇന്ത്യയെ 'നേരിടുക' എന്നതായിരുന്നു. ആ ഉദ്യമത്തില് അവര് വിജയിച്ചു എന്നു വേണം കരുതാന്.ചൈനയുടെ ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തല്
നെഹ്റുവിന്റെ ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തിലിനു നേര്വിപരീതമായിരുന്നു ചൈനയുടേത്. ഇന്ത്യയാണെങ്കില് സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ബാലദശയില് തന്നെ അവരോട് ഒരു യുദ്ധത്തില് പരാജയപ്പേടുകയും ചെയ്തു. ആ തോല്വിയുടെ ഭാരവും മുറിവികളും പിന്നീടെക്കാലവും ഇന്ത്യയെ പിന്തുടര്ന്നു. ചൈനയെ സംബന്ധിച്ച് ഇന്ത്യ എന്നത് സ്വന്തം രാജ്യത്തെ 'കുറുമ്പന്മാരായ' ബുദ്ധസന്ന്യാസിമാര്ക്കു അഭയം നല്കുകയും തങ്ങളുടെ ചില പ്രദേശങ്ങള് കൈവശം വച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൂഴപ്പക്കാരനായ അയല്ക്കാരനാണ്. അപ്പോള് അവരെ നേരിടുക തന്നെ വേണം. അതുകൊണ്ട് ദക്ഷിണേഷ്യയില് ഇന്ത്യക്കുള്ള സ്വാധീനത്തെ ചെറുക്കുക എന്നത് ചൈനയുടെ ആവശ്യവും അജന്ഡയുമാണ്. പുതിയൊരു സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തിയായി ഉയര്ന്നു വരാന് ചൈനയ്ക്കു അടുത്തൊന്നും സാധിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അമേരിക്കയേയും ബ്രിട്ടനേയുമെല്ലാം വന്ശക്തികളാക്കി തീര്ക്കുന്നതില് അവരുടെ നാവികശേഷിക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് ഈ രാജ്യങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള് ചൈന ഇക്കാര്യത്തില് ഇപ്പോഴും ബഹുദൂരം പിന്നിലാണ്.[1] എങ്കിലും വളര്ച്ചാനിരക്ക്, കയറ്റുമതി (ആയുധ വ്യാപാരമടക്കം) എന്നിവ ഉപയോഗിച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പോള് നില നില്ക്കുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ അധികാരക്രമത്തില് ഒരു ശക്തികേന്ദ്രമായി മാറാന് ചൈനയ്ക്കു കഴിയും. ഇക്കാര്യങ്ങള് മറ്റാരെക്കാളും നന്നായി ചൈനയ്ക്കറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് അവര് ആദ്യം ഇന്ത്യന് മഹാസമുദ്രത്തില് ചുവടുറപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത്. അതിനുവേണ്ടി അവര് കൂട്ടുപിടിക്കുന്നതോ, ഇന്ത്യയുടെ അതിര്ത്തി രാജ്യങ്ങളെയും.
ചെറുമീനുകളുടെ 'ഭാഗ്യം'
ചൈനയുടെ ദക്ഷിണേഷ്യയിലേക്കും അതുവഴി ഇന്ത്യന് മഹാസമുദ്രത്തിലേക്കുമുള്ള വ്യാപനം (String of Pearls) ഉന്നം വയ്ക്കുന്നത് ഈ മേഖലയില് അവരുടെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ (geopolitical) താല്പര്യങ്ങളുടെ സാധൂകരണത്തിനാണെന്നു കരുതാം. ചൈന ഈ പദ്ധതി നടപ്പില് വരുത്തുന്നതാവട്ടെ ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ
ഇന്ത്യയുമായി അസ്വാരസ്യത്തിലായിരിക്കുന്ന ചെറു രാജ്യങ്ങളെ പ്രീണിപ്പിച്ചു കൊണ്ടും അവരുടെ വ്യോമ-നാവിക ഗതാഗത പദ്ധതികള്ക്കു ധനസഹായം നല്കിക്കൊണ്ടുമാണ്. പ്രത്യേക ഉഭയകക്ഷിബന്ധങ്ങള് സ്ഥാപിക്കുക, സൈന്യത്തെ ആധുനികവത്കരിക്കുക എന്നിങ്ങനെ പോവുന്നു ചൈനയുടെ മാര്ഗങ്ങള്. പാകിസ്ഥാന്റെ തെക്കന് പ്രവിശ്യയായ ബലൂചിസ്ഥാനില് പേര്ഷ്യന് ഉള്ക്കടലിന്റെ പടിവതില്ക്കല് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഗ്വാദര് തുറമുഖം ചൈനീസ് സഹായത്തോടെയാണ് നിര്മിച്ചതെന്നോര്ക്കുക. ഈ തുറമുഖത്തുനിന്നും പൈപ് ലൈനുകള് ഉപയോഗിച്ച് ചൈനയുടെ പടിഞ്ഞാറന് പ്രവിശ്യകളിലേക്കു പെട്രോളിയം, പ്രകൃതിവാതകം എന്നിവ കൊണ്ട് പോകാന് കഴിയും. തെക്കന് ശ്രീലങ്കയിലെ ഹന്ബന്തോട്ട ജില്ലയില് ചൈനീസ് സഹായത്തോടെ പണിയുന്ന തുറമുഖമാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള മറ്റൊരു പദ്ധതി. അന്താരാഷ്ട്ര സമുദ്ര പാതയില് നിന്നും കേവലം 12 കിലോമീറ്റര് അകലെ സ്ഥിതി ചെയുന്ന ഈ തുറമുഖം ചൈനയ്ക്കു ഇന്ത്യന് മഹാസമുദ്രത്തില് ചുവടുറപ്പിക്കന് സഹായമാവും. പദ്ധതി തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്പ് ശ്രീലങ്കന് സര്ക്കാരിനു വടക്കുകിഴക്കന് മേഖലയിലെ റിബലുകളെ പരാജയപ്പെടുത്താന് ചൈന ആയുധവും നല്കിയിരുന്നു. ഇതിനു പുറമെ യുദ്ധത്തിനെതിരെ ഉയര്ന്നു കൊണ്ടിരുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മര്ദ്ദങ്ങളില് നിന്നും ലങ്കയെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന ഉറപ്പും ബീജിംഗ് നല്കി. 2009ല് ലങ്കയ്ക്കു ഏറ്റ്വുമധികം സാമ്പത്തിക സഹായം നല്കിയ രാജ്യവും ചൈന തന്നെയണ്. അമേരിക്ക 7.4 മില്യണ് ഡോളറും ബ്രിട്ടണ് 1. 25 മില്യണ് ഡോളറും നല്കിയപ്പോള് ചൈന നല്കിയത് 1 ബില്ല്യണ് ഡോളറായിരുന്നു. ഹന്ബന്തോട്ട പദ്ധതി ആദ്യം ലങ്ക ഇന്ത്യക്കു നല്കിയതായിരുന്നു. എന്നാല് ഇന്ത്യ അത് നിരസിച്ചതിനെ തുടര്ന്നാണ് ചൈന രംഗത്തേക്കു കടക്കുന്നത്. അങ്ങിനെ ഇന്ത്യയുടെ നഷ്ടം ചൈനയുടെ നേട്ടമായി.
ബംഗ്ലാദേശിന്റെ കാര്യത്തിലും സ്ഥിതി മറിച്ചല്ല. ചിറ്റഗോംഗിലെ തുറമുഖ വികസന പദ്ധതിക്കു ധനസഹായം നല്കുന്നതു ചൈനയാണ്. വലിയ വികസന പ്രവര്ത്തനങ്ങളിലൊന്നും ബംഗ്ലാദേശുമായി സഹകരിക്കാന് ഇന്ത്യക്കു കഴിയില്ല. അവാമി ലീഗ് അധികാരത്തില് വരുമ്പോള് ഊഷ്മളമാവുകയും ബംഗ്ലാദേശ് നാഷണല് പാര്ടി (ബിഎന്പി) ഭരിക്കുമ്പോള് വഷളാവുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉഭയകക്ഷി ബന്ധമാണു ദില്ലിക്കും ധാക്കക്കുമിടയില് നില്നില്ക്കുന്നത് എന്നതു തന്നെ അതിനു കാരണം. അതിനാല് തന്നെ ചൈനയുമായുള്ള സഹകരണം അവര്ക്കു ഗുണപ്രദമാണ്. ചൈനയെയും ബംഗ്ലാദേശിലെ ചിറ്റഗോംഗ് തുറമുഖത്തെയും തമ്മില് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഹൈവേയുടെ നിര്മ്മണത്തിനു ബീജിംഗ് ഏറെ ഊന്നല് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.[2] ഇതുകൂടാതെ ബര്മ പടിഞ്ഞാറന് തുറമുഖങ്ങളായ ക്യക്ഫു, സിത്താവെ എന്നിവിടങ്ങളില് ചൈന സ്വന്തം നാവിക താവളങ്ങള് തുറന്നു കഴിഞ്ഞു.
കിഴക്കന് മേഖലയില് ഇത്രമേല് ആധിപത്യം നേടിക്കഴിഞ്ഞ ചൈന പടിഞ്ഞാറന് ഭാഗത്തെയും ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. മാലിദ്വീപ്, സെയ്ഷെല്സ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലും സ്വന്തം സൈനിക താവളങ്ങള്ക്കായുള്ള ശ്രമങ്ങള് ബീജിംഗ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ആഫ്രിക്കന് പര്യടനത്തിനു പോയ ചൈനീസ് പ്രസിഡന്റ് ഹൂ ജിന്റാവോ സെയ്ഷല്സില് ഇറങ്ങിയിരുന്നു. കാര്യമായൊന്നും ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടാനില്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി അഞ്ച് ഉടമ്പടികളാണു ചൈന ആ രാജ്യവുമായി ഒപ്പു വച്ചത്. ചൈനയെ ഇതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത് സെയ്ഷെല്സിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനം മത്രമണ്. ഇന്ത്യന് മഹാസമുദ്രത്തില് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അമേരിക്കന് നാവിക താവളമായ ഡീഗോ ഗാര്ഷ്യയുമായി വളരെയടുത്താണ് സെയ്ഷെല്സ് നിലകൊള്ളുന്നത് എന്നതു തന്നെ ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം.
2009 ഫെബ്രുവരിയിലെ ഹു ജിന്റാവോയുടെ സന്ദര്ശനത്തെത്തുടര്ന്ന് വ്യോമയാന മേഖലയുടെ വികസനത്തിനായി 260 മില്ല്യണ് ഡോളറാണു ചൈന മാല്ദ്വിവ്സിനു അനുവദിച്ചത്.[3] ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ 'ചെറുമീനുകളെ' സംബന്ധിച്ച് ചൈനയുടെ സഹകരണം അവരുടെ വല്ല്യേട്ടന് ചമയുന്ന ഇന്ത്യക്കുള്ള മറുപടി കൂടിയാണ്. കഴിഞ്ഞ 50 വര്ഷങ്ങളായി തങ്ങളെ കാര്യമായൊന്നും സഹായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഇന്ത്യയേക്കാള് എല്ലാം ചെയ്തു തരുന്ന ചൈനയെയണു ഇന്നു അവര്ക്കാവശ്യം.
വ്യാളിയുടെ സ്വപ്നങ്ങള്തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ മോഹങ്ങള്ക്കു മറ്റു രാജ്യങ്ങള് (പ്രത്യേകിച്ച് അയല്ക്കാര്) തടസമാവുന്നത് ചൈനയ്ക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല. ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിക്കായി എന്തും ചെയ്യാന് അവര് തയാറാണ്. ദേശരാഷ്ട്ര (nation state) സങ്കല്പത്തോട് ചൈനയ്ക്ക് അത്ര വലിയ പ്രതിപത്തിയൊന്നുമില്ല. വെസ്റ്റ്ഫാലിയന് കരാറിനു ശേഷം ആധുനിക ദേശരാഷ്ട്ര സങ്കല്പങ്ങള് നിലവില് വരുന്നതിനും എത്രയോ മുന്പ് ചൈന ഒരു സംസ്കാരമായി നില നിന്നിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രകാര് പറയുന്നു. അതായത് ഒരു ദേശരാഷ്ട്രം എന്നതിനേക്കാള് സാംസ്കാരിക രാഷ്ട്രമാണ് (civilisation state) ചൈന. ഒരുപക്ഷെ അതുകൊണ്ടാവാം ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പരികല്പനകളെ അനുസരിക്കാനോ പിന്തുടരാനോ അവര് വിമുഖരാവുന്നത്.[4] ദക്ഷിണേഷ്യയില് ഏതു വിധേനയും തങ്ങളുടെ ശക്തി വ്യാപിപ്പിക്കുകയാണ് ചൈനയുടെ ലക്ഷ്യം. ശരാശരി ഒമ്പതു ശതമാനം വളര്ച്ചാ നിരക, ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനസംഖ്യയുമുള്ള ചൈനയ്ക്ക് ഈ ലക്ഷ്യം നേടണമെങ്കില് അതിനു സമാനമായ വിഭവ സസമാഹരണം (resource mobisliation) നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. ആഫ്രിക്കന് രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ചൈനയുടെ വളര്ന്നു വരുന്ന ബന്ധങ്ങള് ഇതിനെയാണു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.[5] അതിനുവേണ്ടി ചൈനക്കു ഇന്ത്യന് മഹാസമുദ്രത്തില് ചുവടുറപ്പിച്ചേ മതിയാവൂ.
യാങ്കിയുടെ നേട്ടം
ചൈനയുടെ വളര്ച്ചയെ ഇത്തരത്തില് മനസിലാക്കിയ അമേരിക്ക ഇന്നു ചൈനയുമായി കൂടുതല് അടുക്കാനാണു ശ്രമിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാവാം കഴിഞ്ഞ മാസം പ്രവാസി ടിബറ്റന് ആത്മീയ നേതാവ് ദലൈ ലാമയെ കാണാന് ഒബാമ വിസമ്മതിച്ചത്. അമേരിക്കയെ സംബന്ധിച്ച് യുഎന് രക്ഷാസമിതിയില് ഇറാനെതിരെയുള്ള നീക്കങ്ങള്ക്കു ചൈനയുടെ പിന്തുണ കൂടിയേ തീരൂ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരെ പിണക്കാന് അമേരിക്കയ്ക്കു താല്പര്യമില്ല. ബര്മയിലെ സൈനീക സര്ക്കാരിനെ സഹായിക്കുന്ന ചൈനയെ വിമര്ശിക്കാന് പോലും ഇന്ന് അമേരിക്ക തയ്യാറാവുന്നില്ല എന്നതു ചൈനയുടെ വിജയം തന്നെയാണു. ഇക്കാര്യങ്ങള് വ്യക്തമായി അറിയാവുന്ന ചൈന അതിന്റെ കരുത്തു തെളിയിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഇന്ത്യയുമായുള്ള പരമ്പരാഗത വിഷയമായ അരുണാചല് പ്രദേശിനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും സംസാരിക്കുന്നതും, ഇന്ത്യന് നിയന്ത്രിത കാഷ്മീരിലെ ജനങ്ങള്ക്ക് പ്രത്യേക വിസ നല്കുന്നതും, അതിനേക്കളുപരി ചൈനയും അമേരിക്കയും തമ്മുലുള്ള ചര്ച്ചകളില് 'കാശ്മീര് പ്രശ്നം' ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നതും. 1990നു ശേഷം മാറിയ ലോകക്രമത്തില് 'തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തത്തിനായി' (strategic partnership)[6] അമേരിക്കയുമായി കൂടുതല് അടുക്കണമെന്ന് ഇന്ത്യയെ ഉപദേശിച്ച റിയലിസ്റ്റുകള് ചരിത്രത്തില് ഇങ്ങനെയൊരു തിരിവുണ്ടാവും എന്നു കരുതിയിരിക്കില്ല. അമേരിക്ക ഒരുപക്ഷെ ഭാവിയിലും ഇന്ത്യയുടെ സുഹൃത്തൊക്കെയായിരിക്കും, എന്നാല് അമേരിക്കയെ സംബന്ധിച്ച് ഏഷ്യയിലെ 'പ്രത്യേക സുഹൃത്താണ്' (special friend) ചൈന. അങ്ങിനെയാണെങ്കില് ചൈന തന്നെയാവും ഭാവിയില് ഏഷ്യയെ മുന്നില് നിന്നും നയിക്കുക. അങ്ങിനെ ചൈന നയിക്കുന്ന ഒരു നവ ഏഷ്യന് അധികാര ശ്രേണിയില് (new Asian order) രണ്ടാമതാവാന് പോവുന്ന ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥിതി എന്താണു? ഇവിടെയാണു ഈ ലേഖനത്തിന്റെ തലക്കെട്ടിലെ ചോദ്യത്തിനു പ്രസക്തിയേറുന്നത്.
കുറിപ്പുകള്
[1] George Friedman, "The Next Hundred Years: A Forecast for the 21st Century", Doubleday, New York, 2009.
[2] Gulf Times, 2009 October 30, http://www.gulf-times.com/site/topics/article.asp?cu_no=2&item_no=323201&version=1&template_id=44&parent_id=24
[3] C. Raja Mohan, "Circling Mauritius", Indian Express, 11 February, 2009.
]4] Martin Jacquez, "When China Rules the World: The Rise of the Middle Kingdom and the End of the Western World", Allen Lane,London, 2009.
[5], See "The New Colonialists: A 14 Page Special Report on China's Thirst for Resources", The Economist, March 15-21, 2008.
[6] C. Raja Mohan, "Crossing the Rubicon: The Shaping of India's New Foreign Policy", Penguin, New Delhi, 2003.
